Hello
สวัสดีนะแก
ยังจำกันได้อยู่รึป่าว :D
ชั้นรู้สึกว่า นาฬิกาของชั้นมันคงทำงานผิดพลาด เพราะชั้นจำได้ว่า ชั้นตั้งใจจะเขียนถึงแกตั้งแต่ฉลองปาร์ตี้วันเกิดของแกแล้ว นับเวลาผ่านไป นี่ก็ล่วงมาเกือบ7เดือนแล้ว
ฮ่า
ชั้นขอโทษแกละกันนะ ชั้นเดาเอาว่า ช่วงที่ชั้นหายไป ที่นี่คงเปลี่ยนไปเยอะ เพราะตอนที่ชั้นเข้ามา อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปหลายอย่าง
แต่แกยังคงเหมือนเดิมใช่มั้ย
แต่ถึงแกจะเปลี่ยนไปชั้นก็เข้าใจล่ะ เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยน มันเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ชั้นยังไม่เปลี่ยนนะ
ยังคิดถึงแกเหมือนเดิม
แกคงงว่าชั้นหายไปไหนมานานมาก จริงๆชั้นก็ยังวนเวียนอยู่แถวๆนี้แหละ เพียแต่จังหวะของชั้นมันไม่ลงตัวเอาเสียเลย
ชั้นใช่เวลาในการเดินทางไปในที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเพื่อตามหาตัวเอง หรือสิ่งที่ศิลปินมักจะเรียกว่าแรงบันดาลใจ
ถึงแม้ว่าชั้นจะเป็นคนที่ชอบเดินทาง แต่บางครั้ง สิ่งที่ชั้นตามหา มันกลับไม่ได้เดินกลับมากับชั้นด้วย
แต่ชั้นยังคงเดินทางอยู่
ปีใหม่ที่ผ่านมา ชั้นเดินทางกลับบ้านเกิด
ที่นั่นชั้นได้รับการต้อนรับอย่างดีเพราะ มันคือการจากกลับมาของคนๆหนึ่งซึ่งหายไปจากสารบบของเพื่อนและครอบครัว
ชั้นมีครอบครัวด้วยหรือ?
ชั้นได้เจอเพื่อนเก่ามากมาย และได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนแ ปลงของพวกเค้า
ทุกคนดูมีความสุขกับงานที่ทำที่บ้านเกิดของตัวเอง
ไม่ต้องดิ้นรนมากมาย ทำงานเก็ยบเงินซื้อความสุขเล้กๆโดยไม่เป็นหนี้สิน
เพื่อนชั้นหลายคนซื้อเวสป้าขับ
บางคนเปิดกิจการของตัวเอง
บางคนแต่งงานและมีหลานมาให้ชั้นอุ้ม
ผ่านไปไม่กี่ปี ชั้นเป็นลุงของคนซะแล้ว
ลุงอ้วน (ฮ่า)
เพื่อนของชั้นคนนึงเคยบอกว่า ชั้นเป็นคนไม่เอาไหน อย่างไงก็อย่างงั้น
อาจจะเพราะว่าชั้นยังนอนกินบ้านกินเมืองไม่ยอมทำไรซักอย่าง
แค่ตื่นมากินข้าวยังขี้เกียจ
เพื่อนชั้นบอกว่าความไม่เอาไหนกับความขี้เกียจมันมีรากเหมือนกัน
เพราะมันไม่มีไรดีซักอย่าง
แต่เพื่อนๆรักชั้น เพราะชั้นเป็นคนมีน้ำใจ(เค้าว่ากันอย่างนั้น) ชั้นมักจะแบ่งปันหลายๆสิ่ง หลายๆอย่างให้เพื่อน
ชั้นชอบแบ่งปันมิตรภาพ
เพื่อนบอกชั้นว่าชั้นเป็นคนไม่เอาไหน
คนไม่เอาไหนที่น่ารัก
เพื่อนชั้นมักจะถามชั้นว่าทำไมชั้นยังไม่มีแฟน
ชั้นมักจะตอบด้วยคำตอบเดียวตลอดว่า
ไม่มีใครเอา
ทุกคนหัวเราะ เพราะทุกคนคิดว่าคนอย่างชั้นน่าจะมีแฟนได้แล้ว เพราะชั้นเจอคนมากมาย คงต้องมีใครที่คุยถูกคอบ้าง
ชั้นได้แต่ยิ้ม
ทุกคนยังคุยกันสุขสนุกสนาน ชั้นนึกเหงาๆขึ้นมาเล็กๆว่า มันนานเท่าไหร่แล้วที่เราเดินออกห่างจากคำว่าชีวิตคู่
แต่ก็แค่นั้น เพราะสิ่งที่ทำให้ชั้นมีความสุขและมีแรงเดินทางต่อไปก็คือเพื่อน
เพื่อนคือแรงขับเคลื่อนให้ชั้น
แต่มันจะจะไหลลื่นกว่าถ้ามีฟันเฟืองที่เรียกว่าแฟน
ฮ่า ฮ่า
เราคุยกันซักพักก่อนชั้นจะแยกตัวกลับ
เพื่อนคนนึงเดินมาส่งชั้นขึ้นรถและบอกว่า
คนเราทำดี ซักวันต้องมีคนเห็น
ทำไมชั้นดูเป็นพระเอกจังวะ ฮ่า ฮ่า
ชั้นอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดอยู่หลายวัน เพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้กลับมาบ่อยนัก
และนั่นเป็นช่วงเวลาที่ชั้นเป็นสุขใจ
กล้องโลโม่ที่ชั้นรัก ก็เดินทางเก็บความทรงจำต่างๆกลับมาด้วยแต่ชั้นยังไม่ล้างเลยแก งานเยอะเหลือเกิน
หวังว่าแกคงเข้าใจ
ตอนนี้ชั้นชาร์จพลังชีวิตมาเต็มที่
พร้อมที่จะเดินทางอีกครั้ง
ชั้นตั้งใจว่า เดือนหน้าชั้นจะไปทะเล
แต่ทะเลที่ไหนชั้นยังไม่รู้เลย
ขอเพียงแค่เป็นที่ๆเวลาของชั้นไม่หยุดนิ่ง
และฟ้าที่นั่นเป็นสีครามสว่างไสว
นั่นคงทำให้ชั้นมีความสุขตลอดไป
คิดถึงแกว่ะ
Let it be
p.S. อยากให้แกได้ดูหนังเรื่อง Across the universe จริงๆเลย เชื่อว่าแกต้องรักเหมือนอย่างที่ฉันรักมัน :)
p.S.ที่อเมริกาจะหนาวมั้ยเนอะ
p.S. ปล่อยให้มันเป็นไป...
Nebula`~
17 ม.ค. 2551 เวลา 15:56 น.
